ՈՎՔԵՐ ԵՆ ՊԱՌՎԱԲՈԶԵՐԸ ՈՒ ԹՈՌՈՄԱԾ ՍԵՌԱՔԱՂՑ ԿՈՒՅԵՐԸ

Վերջին ժամանակներս անընդհատ լսում ենք «Նիկոլի զոմբիներ » բառը։ Չեմ կարծում, թե դա նոր երևույթ է կամ նորույթ։ Շատ եմ գրել հայ ժողովրդի հոգեբանական առանձնահատկությունների մասին, անգամ մի քանի գիտական աշխատությունների մեջ մանրամասն ներկայացրել եմ գենետիկական ու հոգեբանական ախտորոշումը։ Հայոց պատմությունը նաև հնարավորություն տվեց հասկանալ անգամ նախաքրիստոնյա հայերի հոգեբանական ու էթնիկական խառնվածքը մյուս ազգերի հետ։ Այն որ մենք գենետիկորեն չենք փոխվել հազարամյակների հեռավորությունից կարելի է համոզված ասել։ Հիմա բացատրենք զոմբիաբանության այս երևույթը։ Ասեմ նախօրոք, որ այդ տեսակի երևույթները տարիքային, կրոնական ու սեռական տարբերություն չունեն։ Անկախ նրանից, թե դա կին է, թե տղամարդ, սփյուռքում է, թե հայրենիքում։ Դրանք միաբջիջ ու լպրծուն տեսակին են պատկանում։ Շատերը նրանցից լատինատառ անգրագետներ են զուրկ մարդկային բանականությունից ևպիտանի չեն բնությանը ու մարդկությանը։

Այն որ դրանց արմատները շատ խորն են՝ հասնելով խորը միջնադար ու նույնիսկ ավելի։ Շատերը գիտեն Աստվածաշնչի Հուդայի երեսուն արծաթի պատմությունը, կարող եմ համոզված հաստատել, որ երբ հրեաները պատկերացում չունեին երեսուն արծաթի բանաձևի մասին, հայերը այդ բանաձևի հմուտ վարպետներ էին նույնիսկ կարելի էր ասել արհեստավարժ վարպետներ։ Հայոց թագավորության ու պետականության կորուստների և պարտությունների մասին միշտ օգտագործելով « բարոյական հաղթանակ », կամ « մենք հաղթել ու հաղթում ենք »։ Կամ էլ արդարացնելով « ցավոտ փոխզիջումներ » որակելով։ Տիգրան Մեծի ժամանակներից սկսած սկսեցինք « ցավոտ փոխզիջումներով » Հայաստանը բաժանել Բյուզանդիայի և Պարթևների միջև, ու ամեն անգամ կամ բարոյական հաղթանակ եինք տանում կամ էլ թշնամուն զիջում, բայց ոչ պարտվելու նպատակով։ Հայկական հպարտություն, հայկական շովինիզմ, հայկական տգիտություն ու հայկական անասունություն։ « Մենք հպարտ ենք, որ հայ ենք », սա շատ կարևոր գործոն է։ Կարծում եմ, որպեսզի շատ չխորանանք միջնադար, վերադառնանք Արևմտյան Հայաստան՝ սուլթան Համիդի ժամանակներ։ Աբդուլ-Համիդի Մայիսյան ռեֆորմներին, այդ « բարեփոխումների » արդյունքում եղան հայերի կոտորածները 1894-1896 թթ. « փոքր-մոքր » ջարդերը՝ Ադանայի և Հալեպի կոտորածները, Կարինի, Տրապիզոնի, Տիգրանակերտի, Բաղեշի, Անգորայի, Սեբաստիայի, Ակնի, Արաբկիրի, Եդեսիայի, Այնթապի և ապա Կ. Պոլսի, Եվդոկիայի, Սասունի, Զեյթունի, Հաճընի ու Վանի կոտորածները։ Հայերից շատերը, այդպես ասած այն ժամանակվա զոմբիները՝ հոգևորականները, կուսակցականները կամ մտավորականներից շատերը մտածում էին սուլթան համիդի մասին վատ բան չգրեն մամուլում, վատ բան չասեն գյուղամիջում, դե միջազգային հարթակներից էլ չխոսեմ։ Ամեն ինչ անել, որ թուրքերին թիրախ չդառնան, որպեսզի իրենց քաղցր ու բարի աչքով նայի, պաշտոն, դիրք, անգամ երեսուն արծաթ։ Փոխարենը հայությունը իրենց խոսքին տեր կանգնեին իրենք լռեցին, վախեցան ու կոտորվեցին։ Արևելահայությունը նույն վիճակում էր, այս հատվածում էլ ցարի ու ռուսական կայսրության հրեշներին հայերը սիրաշահում, ազնվացնում ու սրբացնում էին։ Այնպես չէր, որ դա մենակ այդ դարաշրջանում էր, նույնը արել են Բյուզանդիայի, Սելջուկների, Պարսիկների, Արաբների ու մյուս բարբարոսների հանդեպ։ Այսինքն եթե հիմա ասում ենք, որ հայերի մի մասը արևելամետ է կամ ռուսամետ, ապա այն ժամանակ էլ եղել են Բյուզանդամետ ու Պարթևամետ ու միշտ եղել են բաժանված ու միշտ եսիմինչամետ։

Սուլթան համիդից հետո, երբ երիտթուրքերը դաշնակների օգնությամբ եկան իշխանության ու սկսեցին իրենց սև գործը անել, զինաթափելով զինված հայությանը։ Մի զարմացեք, պատմական փաստերը ու աղբյուրները դա հաստատում են, դրա մասին գրել են մեր պատմահայրերը մեր զորավարները ու մեր գրողները։ Անգամ Դեր Զորի ճանապարհին հայերը մտածել են, որ հանկարծ չնեղացնեն թուրք ոստիկաններին կամ քուրդ բաշիբոզուկներին, ոսկով ու քաղցր աչքով մտիկ են արել իրենց մորթող ասկյարներին, մանավանդ հայ քահանաներն ու գյուղապետերը։ Թուրքերը հայերին աքսորում էին ու կոտորում, իսկ մենք էլ աղոթում էինքու ապաշխարում ու ամենակարևորը զոմբիություն անում։ Հայերը մտածել են չբարկացնեն թուրքերին, անգամ Արցախյան պատերազմի ժամանակ, Հայաստանում բնակվող թուրքերից էին վախենում ու հանդուրժում նրանց լկտիությունները։ Հայերը հանդուրժեցին ու օրհնեցին ՀՀՇ -ի դահիճներին, հանձինս՝ Լևոն Տեր -Պետրոսյանի ու իր ոհմակի, մտածեցինք ինչու՞ խոսենք, նախընտրեցինք լռել ու տանել մեր խաչը։ Կոտորեցին, սովի մատնեցին, ցրտի ու մթի մեջ պահեցին, բռնաբարեցին ու խոշտանգեցին, բայց մենք ինչպես միշտ աղոթեցինք ու ազգովի խնդրեցինք, որ նորից ետ գա ազգի հրեշը։ Լևոնի ժամանակ այդ զոմբիներին ուրիշ անունով էին կոչում «Վանոյի Բետեռներ » այդ լիրբ կանանց մատյան գունդն էր, որ պատրաստ էր ոչ միայն Լևոնին քննադատողներին ծվատել, այլև Վանոյի ու Վազգենի դեմ խոսացողներին։ Այդ զոմբիացված կանայք ավելի վտանգավոր էին, քան թե թուրքական ԱԹՍ-ները։ Այստեղ կարելի է Հիշել ազգի ու ժողովրդի ձայնը․․․ Լևո՜ն, Լևո՜ն․․․ Հետո, եկավ նորին գերազանցություն Քոչարյանը, շուրջպար բռնեցինք սինվոլի առաջ, նրա անունով երդվեցինք ու նման բաներ․․․ Նրան փոխարինեց անփոխարինելի՝ Սերժ Սարգսյանը, նորից նույն ոգևորությամբ, նորից գովասանքի ու սիրահոժար խոսքեր, նորից պատիվներ ու փառաբանումներ․․․Կարմիր ծովից եկող մարգարեներ․․․ 80 հազար հանրապետական կանանց դիվիզիան, որոնք դպրոցների ու մանկապարտեզների տնօրեններ էին․․․ Հիշու՞մ եք Հեղինե Նաղդալյանի խոսքը, կամ Արփինե Հովհաննիսյանի ճառը։ Մեր ժողովուրդը՝ ավելի ճիշտ զոմբիլարները անգամ ոջլոտ Վազգենին ու Մանվելին դարձրեցինք ազգային սիմվոլներ ու հաղթանակի խորհրդանիշ։ Հիմա էլ Նորին Մեծություն՝ հեղափոխության առաջնորդ, ճաճանչափայլ՝ Նիկոլ Փաշինյանին, նույն ոգևորությունները, նույն անատամները նույն փչացածները, նույն հոգևորականներն ու օլիգարխները։ Բարերարների ու բարեգործներին էլ չհաշվենք․․․Կարծում եմ շատերը ականատես եղանք վերջերս հայտնաբերված համացանցային զոմբիների որջը։ Դեռ տարիներ առաջ Փաշինյանը խոստովանանել էր, որ իր կնքահոր գործը շարունակելու համար, նոր մարտավարություն է ընտրել, Ֆեյսբուկային ու ֆեյքային բանդաները, որոնք պետք է ապահովվեն իր վարկանիշը, վարկաբեկելով ու արժեզրկելով իր մրցակիցներին։ Հիշու՞մ եք Զարուհի Փոստանջյանի ու «Սասնա Ծռերի » վարկանիշի անկումը։ Այս գործելաոճով Փաշինյանը ավելացնում է երկրպագուների քանակը, անուղեղ ամբոխի ու կիսաբաց լուսամուտներ նայող զանգվածը Ֆեյսբուքում ու սոցցանցերում տարածում են այն ամենը ինչ դուրս է գալիս Նիկոլի բերանից և անգամ հետույքից։ Այս պատերազմի դավաճանությունը ու կապիտուլացիան տեսանելի է բոլորիս, սակայն համացանցային պառվաբոզերի ու թոռոմած սեռաքաղց կույսերի շնորհիվ սլաքները ուղղվում են հակառակ ուղղությամբ, բոլորը մեղավոր են, բացի Նիկոլից։ Գերագույն գլխավոր հրամանատարը եթե իր տեղում կամ դիրքում լիներ, ապա այս պարտությունը ու խայտառակությունը չէր լինի։ Փաշինյանը ինքնասիրահարվածի պես կես ժամը մեկ լայվ է մտնում ու փորձում է արդարանալ, նրա ցինիկությունը բոլոր սահմանները անցել է, ագամ օծանելիքի ու ժամացույցի մասին թուրքերն են ծաղրում, չհաշված առաջին տիկին կոչեցյալի, որը ետ չի մնում իր մոլագար ամուսնուց։ Սակայն ինչպես տեսնում ենք կիսաբաց լուսամուտներ սիրող զանգվածը ատամներով պահում է նրան։ Արժանապատիվ գերագույն հրամանատարը վաղուց պետք է ինքնասպան լիներ, մինչդեռ այսքան սպանված զինվորների կյանքը նրա համար օծանելիքի գին էլ չունեն։ Մինչ համայն հայությունը կոպեկ առ կոպեկ գումար էր հավաքում առաջնագծում կանգնած մեր զինվորների համար, Նիկոլը իր ոհմակին պարգևավճարներ էր բաժանում։ Աննա Հակոբյանի ֆոնդից ու այս սփյուռքի ուղարկած գումարներից անգամ մի լումա չծախսեցին զինվորի վրա, Ասացե՛ք իսկ ու՞ր են այդ միլիոնները։ Զարմանալի չէ, որ Նիկոլ Փաշինյանը այսօր դարձել է Համայն Հայության խորհրդանիշը, որովհետև Համայն Հայությունը միշտ համբուրել է իր գլխին ճոճվող տիրոջ մահակը կամ էլ սնվել է սուտ խոստումներով ու ամբոխահաճո ճառերրով։ Երբ բանականությունը բացակայում է, իսկ տգիտությունը ծաղկում, ապա ամեն ինչ դառնում է այսպես։ « Հայությունը փայտե ժողովուրդ է` անընդունակ նույնիսկ զգալու և երազելու լավ օրերի մասին »: Գարեգին Նժդեհ։ Հիմա ասացե՛ք արդյոք պատմական դեպքերի, ո՞ր հատվածում է, որ ճիշտ ենք գործել․․․ Ե՞րբ ենք կարողացել արդյոք ասել ճշմարտությունը, ե՞րբ ենք կարողացել արդարամիտ որոշումներ կայացնել․․․ Այստեղ Փաշինյանի մեղքը չէ, որ մորթում են մշակույթը, կռտում լեզուն և պատմությունը, Փաշինյանի մեղքը չէ, որ բռնաբարում են բարոյականությունը ու արժեքները, մեղավոր չէ, որ պատերազմ է ու դավաճանություն, առաջնագծում խուճապ է ու իրարանցում, այստեղ մենթալիտետի խնդիրն է, գիտակցության ու ենթագիտակցության հարցն է, այստեղ բարոյականության, կամքի ու բանականության հարցն է։ Այստեղ հոգեբանության գործոնն է անբարոյականները առաքինի են, ոճրագործները՝ բարեգործ։ Փաշինյանի, Լևոնի Քոչարյանի ու Սերժի տարբերությունը ո՞րն է, կարող եք ասել․․․ Կարելի է անգամ հպարտանալ, որովհետև վարչապետ Փաշինյանը գերազանցեց իր նախորդներին՝ Լևոնին, Քոչարյանին ու սերժին, նրանց տասնամյակների խմած արյունը, նրանց ծամած ուղեղները Փաշինյանը 40 օրում խմեց ու ծամեց։ Այսքանից հետո այդ ամբոխից կարելի՞ է լավ բան սպասել, քաղաքակիրթ ժողովուրդը վաղուց Նիկոլին ու իր գեղուհուն պետք է կախեր ու մաշկահան աներ, մինչդեռ իրենք վայելում են այսքան զոհի արյունը։ Այն տգետ զանգվածը՝ պառվաբոզերը ու թոռոմած սեռաքաղց կույսերը ոչ թե մեղսակից են, այլ մասնակից այս սպանդին։ Մի երկու խոսք էլ սեռաքաղց Նիկոլի կնոջ «Էրատո» ջոկատի մասին, ժամանակին հեշտասեր կանանց մի գունդ կար, անունը «Շամիրամ» կուսակցություն, սրանք նրանց շարունակությունն են կարող եք գիտակ մարդկանց հարցնել։ Այդ սեռաքաղց անառակ կույսերը ամոթ չունեն, իզուր մի փորձեք ամոթանք ու խոսքեր շռայլել նրանց։ Նիկո՛լ Անիծվես դու՛ քո ժառանգներով, այդ թվում համացանցում վխտացող պառվաբոզերը ու նրանց սատարողները։ պատմությունը արդեն ցույց է տվել, որ Համայն հայությունը « Հայոց պատմությունը մեզ մի բան է սովորեցնում, այն որ հայը իր պատմությունից բնավ չի սովորում »: Գարեգին Նժդեհ

Ուստի Համայն Հայության մասին խոսելիս՝ հիշեք այս խոսքերը․ «Փոքրամասնություն լինելը, նույնիսկ եթե այն բաղկացած է մեկ հոգուց, չի նշանակում, որ խելագար ես: Կա ճշմարտություն և կա սուտ, ու եթե կառչում ես ճշմարտությունից՝ նույնիսկ հակառակ ամբողջ աշխարհի, խենթ չես »: Ջորջ Օրուել

Գեհենի Առաքել 14․11․2020

Կիսվիր սոց․ ցանցերում
  •  
  • 4
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    4
    Поделились
  •  
    4
    Поделились
  •  
  •  
  • 4
  •  
  •  
  •  

Добавить комментарий